دوره حاضر که عصر اقتصاد دانشبنیان نام دارد با تغییرات سریع و فزاینده در دانش بشری و عرصههای مختلف اجتماعی، اقتصادی، صنعتی، سیاسی و فناورانه روبروست. مواجهه با چنین شرایطی، مستلزم هوشیاری و واکنشهای پیشدستانه سیاستگذاران علم، فناوری و نوآوری نسبت به تغییرات و پیشامدهای آتی، پیشرفتهای مختلف فناوری و تأثیرات بلندمدت آنهاست. هوشمندی راهبردی در سیاستگذاری از طریق فرآیند منظم جستوجو و پردازش، خلق، حفاظت و اشاعه اطلاعات معطوف به تصمیمگیری و انتقال آنها به فرد مناسب در زمان مناسب، با ایجاد هوشیاری در سیاستگذاران نقش مؤثری را در این خصوص بازی میکند که به عنوان یک مفهوم علمی در پیشینه این حوزه تاکنون به صورتی منسجم در ایران مورد توجه قرار نگرفته است. مطالعه حاضر به دنبال واکاوی مفهوم فوق و ابزارهای آن بوده و در این راستا، ارتباط هوشمندی راهبردی با سیاستگذاری از سه منظر پنجره فرصت، روشنی اهداف و حقانیت شواهد تشریح شده است. همچنین ابزارهای مهم هوشمندی نظیر آیندهنگاری علم و فناوری، پیشبینی فناوری و نیز ارزیابی فناوری به همراه جایگاه آنها در گامهای مختلف سیاستگذاری تبیین شده است. در نهایت نیز به منظور تصریح نقش هوشمندی راهبردی در سیاستگذاری یک نمونه داخلی برای آن معرفی شده است.
نامداریان، لیلا، و رضا نقیزاده. 1398. هوشمندی راهبردی در سیاستگذاری علم، فناوری و نوآوری. فصلنامه سیاست علم و فناوری 11 (2): 87-101.
