علم طراحی اخیراً به عنوان یک روششناسی پژوهشی مورد توجه قرار گرفته است. این روششناسی تفاوتهای مهمی با روششناسیهای کمی و کیفی متداول دارد و بهعنوان یک روششناسی عملگرایانه راهحلمحور در نظر گرفته میشود. با وجود این، همانطورکه خواهیم دید روششناسی پژوهشی علم طراحی نه در مقابل روششناسیهای کمی و کیفی بلکه دربردارنده آنهاست. روششناسی علم طراحی از سطح توصیف و تبیین فراتر میرود و در جهت حل مسئله گام برمیدارد. ازاینرو هدف اصلی روششناسی پژوهشی علم طراحی تغییر نگاه از مسئلهمحوری به راهحلمحوری است و بدینسان تغییر جهت از رویکردهای توصیفی−تبیینی صرف به رویکردهای تجویزی.
با وجود اهمیت این روششناسی برای عرصههایی چون مدیریت، مدیریت فناوری اطلاعات، سیاستگذاری و برخی دیگر از حوزههای علوم انسانی، در ایران توجه چندانی به آن نشده است. این بیتوجهی تا حدی باعث شده است که بیشتر پژوهشگران به ویژه در حوزههای علوم اجتماعی پژوهشهای خود را به توصیف، تبیین، و تحلیل مسائل معطوف کنند و وارد فرایند طراحی راهحل برای مسائل نشوند. این مقاله ضمن معرفی و تحلیل علم طراحی به عنوان یک روششناسی پژوهشی، کاوش مبانی فلسفی آن، و طرح چهارچوبهای مطرح این حوزه، به بررسی کاربست آن در ایران خواهد پرداخت.
حسان، رضا، رحمان شریفزاده، و امیرحسین صدیقی. 1399. روششناسی پژوهشی علم طراحی بهمثابه یک روششناسی راهحل محور. روششناسی علوم انسانی 26 (105): 35-50.
