در یک طرح امضا جهتدار، امضاکننده به گونهای یک پیام را امضا میکند که فقط خود او و یک وارسیکننده مشخص قادر به وارسی امضا باشند. اشخاص ثالث برای وارسی امضا تولید شده در این طرحها، به کمک امضاکننده یا وارسیکننده مشخص شده نیازمند هستند. توانایی امضاکننده در وارسی امضاهای از قبل ایجاد شده یا کمک او به اشخاص ثالث برای وارسی آنها نکتهای اساسی است که منجر به تفاوت طرحهای امضای جهتدار و طرحهای امضا با وارسیکننده مشخص میشود. این تفاوت به طور ویژه در کاربردهای پزشکی بسیار کاربردی است. اخیرا Gayathri و همکاران یک طرح امضا جهتدار فاقد گواهینامه ارائه کردهاند. این طرح، با توجه به عدم استفاده آن از عملگر زوجسازی دو خطی برای ایجاد امضا روی یک پیام و یا وارسی امضاها، از نظر محاسباتی کارایی بسیار بالایی دارد. Gayathri و همکاران ادعا کردهاند که روش ارائه شده تمام نیازمندیهای امنیتی مورد نیاز طرحهای امضا جهتدار را تامین میکند. با این حال، در این مقاله نشان میدهیم که این ادعا نادرست است. به طور دقیقتر، ابتدا نشان میدهیم که طرح Gayathri و همکاران فاقد مهمترین ویژگی مورد نیاز امضاهای دیجیتال، یعنی جعلناپذیری است. در ادامه نشان میدهیم که این طرح ویژگی جهتدار بودن را نیز ارائه نکرده و تنها وارسیکننده مشخص شده در آن قادر به وارسی امضاها و کمک به اشخاص ثالث برای این منظور است.
پاکنیت، نصراله، مجتبی گودرزی، و زیبا اسلامی. 1400. تحلیل امنیت یک امضای فاقد گواهینامه جهتدار. مقاله ارائه شده در سومین کنفرانس ملی پژوهشهای نوین در مهندسی و علوم کاربردی، بروجرد.
