حکمرانی علم و فناوری به عنوان یکی از ارکان اساسی توسعه پایدار و پیشرفت کشورها، نیازمند ابزارهای موثر برای ارزیابی و نظارت بر عملکردها و سیاستها است. در این راستا، شاخصهای ارزیابی به عنوان ابزارهای کلیدی در حکمرانی علم و فناوری در ایران، میتوانند نقش بسزایی در بهبود فرآیندهای تصمیمگیری، تخصیص منابع و ارتقاء کیفیت خدمات علمی و فناوری ایفا کنند. در ایران، با توجه به تحولات سریع در عرصه علم و فناوری و نیاز به انطباق با استانداردهای جهانی، استفاده از شاخصهای ارزیابی به منظور سنجش عملکرد نهادهای علمی و فناوری، ضروری به نظر میرسد. این شاخصها میتوانند به شناسایی نقاط قوت و ضعف در نظام حکمرانی علم و فناوری کمک کرده و زمینهساز بهبود مستمر در این حوزه شوند.
