با گسترش استفاده از رایانهها در زندگی بشر وهمچنین گسترش ارتباطات و انتقال اطلاعات بین جوامع بشری از طریق سیستمهای رایانهای، لزوم ارتباط انسان و رایانه از طریق زبان طبیعی و ارتباط بین ماشینها از طریق زبان طبیعی (با توجه به افزایش هوشمندی آنها) بیش از پیش احساس میشود. زبانشناسی رایانشی یا رایانهای[1] حوزهای میانرشتهای است که میکوشد با بهرهگیری از روشهای آماری و قاعده بنیاد به مدلسازی زبان طبیعی بپردازد. این رشته پل ارتباطی میان علوم رایانه و زبانشناسی است. این رویکرد بین رشتهای در طرح درس و تمرکز پژوهشی بسیاری از دانشگاهها منعکس شده است. علیرغم راهاندازی این رشته در مقطع کارشناسی ارشد در ایران، تا کنون هر موسسه پژوهشی یا دانشگاهی بسته به تخصص اعضای هیئت علمی خود دروسی را آموزش میدهند که ممکن است لزوما در آینده مورداستفاده دانشجویان این رشته قرار نگیرد و به نوعی، سلیقههای عمل میکنند. در این پژوهش به بررسی طرح درس این رشته در دانشگاهها و پژوهشگاههای شناخته شده جهان و وضعیت این رشته در دانشگاهها و پژوهشگاههای ایران پرداخته خواهد شد و در نهایت، پیشنهادی برای طرح درس رشته زبانشناسی رایانشی، در مقطع کارشناسی ارشد، برای ایرانداک با توجه به تحولات مدلهای یادگیری زبان در دنیا و اولویتهای پژوهشی ارائه خواهد شد.
[1] Computational Linguistics
علایی ابوذر، الهام. زودآیند. مطالعه تطبیقی طرح درس رشته زبانشناسی رایانشی با رویکرد توانمندسازی دانشجویان این رشته. تهران: پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران.
