این مطالعه با هدف تبیین مقررات و ضوابط حاکم بر مالکیت طرحهای پژوهشی انجام شده است و ضمن بررسی قوانین و مقررات موجود در ایران، به فراخور مطالب و موضوعات، اقدامات و راهکارهای سایر کشورها را نیز در این باره بررسی کرده است. روش پژوهش توصیفی ـ تحلیلی است و کوشش شده که در مقام توضیح و تبیین مطالب، موضوعات مربوط از نگاه تطبیقی نیز بررسی شوند. نتایج نشان میدهد که بهرغم ضرورتی که احساس میشود، نظام قانونگذاری ما تاکنون به این موضوع بهشکل دقیق و ویژه توجه نکرده است و در نتیجه تعیین مالکیت فکری آثار دانشگاهی، به دو وزارتخانه مرتبط با این امر (وزارت عتف و وزارت بهداشت) واگذار شده است که نتیجه آن، تدوین و تصویب دو مقرره در این باره است. البته این دو مقرره نیز نتوانستهاند در این باره شفافیت ایجاد کنند و با ابهامی که دارند، راه را برای دانشگاههای کشور بهمنظور تعیین خودسرانه حقوق خود باز گذاشتهاند. بر پایه این وضعیت، از سویی حقوق فکری اعضای هیئتعلمی همچنان نامشخص است و از سوی دیگر، ناهماهنگی در تعیین سهم مالکیت ادبی دانشگاههای مختلف ایران کاملا به چشم میخورد. پیشنهاد مشخص این پژوهش، ورود مجلس به این موضوع و قانونگذاری دقیق در این باره است.
بیگزاده آروق، صفر. 1402.حقوق مالکیت فکری حاکم بر نتایج طرحهای پژوهشی در ایران. مدیریت اطلاعات. 9(2): 113-137.
